خطی ز دلتنگی

خدا رو شکر می کنم که اینقدر منو دوست داره که اینجا هم یه سه نقطه هست که دائم منو رصد میکنه که ذره ای خطا نکنم،و جالبه که وقتی پستم با مذاق ایشون ناسازگار هست صداشون در میاد و باب ارشاد رو میذارن،وبلاگ محدوده ی خصوصی هر کسیه و میتونه نظرات و افکارش رو در اون بنویسه بدون اینکه کسی مزاحمش بشه،حداقل اینقدر جسارت داشته باشید و با اسم خودتون بیاید.یا اگه با نوشته های من مخالفید،اصلا برای چی میاید اینجا؟