برسان باده

خودم را با هر بهانه ای به دست فراموشی می سپارم و از هر طریق سعی می کنم واقعیتهای زجر آور بیرون را نبینم.خود را همچون جسدی بر دوش حمل میکنم،بی هیچ ایمانی،بی هیچ امیدی.
سید ابراهیم نبوی
+ نوشته شده در شنبه ۱۳۹۱/۰۴/۳۱ ساعت 11:51 توسط م.تنها
|